Prokurator Generalny Waldemar Żurek przekazał dzisiaj do Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Włodzimierza Czarzastego wniosek o wyrażenie przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej zgody na pociągnięcie posła Michała Wosia do odpowiedzialności karnej.
Pociągnięcie posła na Sejm RP do odpowiedzialności karnej możliwe jest po uprzednim uzyskaniu zgody Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (art. 7b ust. 1 i 4 ustawy o wykonywaniu mandatu posła lub senatora – Dz.U. 2022, poz. 1339 t.j. z późn. zm.).
Podstawą skierowania wniosku o uchylenie immunitetu Michałowi Wosiowi są ustalenia dokonane w postępowaniu o sygn. 2007-1.Ds.7.2025 prowadzonym przez Zespół Śledczy powołany w Prokuraturze Regionalnej w Poznaniu do zbadania legalności, zasadności i gospodarności działań podejmowanych w okresie od listopada 2015 r. do 31 grudnia 2023 r. w związku z zarządzaniem Służbą Więzienną, tj. o czyny z art. 231 § 1 kk, art. 296 § 1 i 3 kk.
Zespół Śledczy w Prokuraturze Regionalnej w Poznaniu został powołany zarządzeniem Prokuratora Krajowego nr 203/2024 z 10 grudnia 2024 r.
Postępowanie zainicjowały zawiadomienia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utworzenia Inspektoratu Wewnętrznego Służby Więziennej, przyjęć do służby oraz wydatkowania środków finansowych przeznaczonych na działalność Służby Więziennej.
Zawiadomienia obejmują podejrzenie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych Służby Więziennej, a także przez byłego sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości sprawującego nadzór nad tą instytucją. Nieprawidłowości miały polegać w szczególności na zatrudnianiu w Służbie Więziennej osób bez przeprowadzenia wymaganego naboru oraz bez posiadania odpowiednich kwalifikacji, a także na podejmowaniu decyzji o przedterminowym nadawaniu kolejnych stopni oficerskich z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
W toku postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy obejmujący osobowe źródła dowodowe oraz dokumentację. Przeprowadzono również analizę aktów prawnych rangi ustawowej i podustawowej regulujących organizację i funkcjonowanie Ministerstwa Sprawiedliwości, Służby Więziennej oraz Inspektoratu Wewnętrznego Służby Więziennej.
Dowody te pozwoliły na przyjęcie dostatecznie uzasadnionego podejrzenia, że Michał Woś w okresie od dnia 2 lutego 2021 r. do 7 listopada 2023 r. przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków jako funkcjonariusz publiczny – sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, wykonujący stałe zastępstwo Ministra Sprawiedliwości w sprawach dotyczących Służby Więziennej oraz Inspektoratu Wewnętrznego Służby Więziennej, w tym w zakresie podpisywania decyzji i postanowień administracyjnych oraz wewnętrznych aktów normatywnych dotyczących Służby Więziennej poprzez:
- wydawanie rozkazów personalnych nadających stopnie oficerskie Służby Więziennej M.P., Maciejowi K., Zbyszko N. oraz Pawłowi. M., a także kierowanie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o nadanie Zbyszkowi N i Maciejowi K. stopnia generała Służby Więziennej, mimo, że osoby te nie spełniały ustawowych warunków do przedterminowego awansu, tj. naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 6 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej oraz art. 52 ust. 1 cyt. ustawy,
- bezpodstawne wyrażenie zgody 15 grudnia 2022 r. na mianowanie Zbyszko N., który nie był funkcjonariuszem Służby Więziennej, na stanowisko doradcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz polecenie wydania aktu mianowania go na to stanowisko, w celu przyjęcia do służby w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej na najwyższe stanowisko z mianowania, w sytuacji gdy nie spełniał warunków do przyjęcia do służby stałej, a jedynie do służby przygotowawczej, przy czym jeszcze tego samego dnia Zbyszko N. został powołany na Szefa Inspektoratu Wewnętrznego Służby Więziennej, a objęcie tego stanowiska nie było zastrzeżone wyłącznie dla funkcjonariuszy SW, tj. naruszenie art. 38 b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej i art. 29 ustawy z 22 lipca 2022 r. o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw,
- wydanie decyzji o przydzieleniu Zbyszkowi N. kwatery tymczasowej położonej w Warszawie na czas pełnienia służby w Inspektoracie Wewnętrznym Służby Więziennej, pomimo braku podstaw prawnych do przyznania takiego uprawnienia, w szczególności z uwagi na fakt, że nie był powołany na wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej położonej w innej miejscowości, tj. naruszenie art. 73 ust. 1 i art. 170 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej,
- wydanie rozkazu personalnego 20 października 2023 r. i powołanie Maciej K. na stanowisko Czwartego Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 23 października 2023 r., po uprzednim wydaniu polecenia służbowego Dyrektorowi Generalnemu Jackowi K. mianowania Macieja K. z 20 października 2023 r. na stanowisko doradcy Dyrektora Generalnego SW i tego samego dnia wydania polecenia służbowego skierowania wniosku o powołanie go na stanowisko Zastępcy Dyrektora Generalnego SW, zapewniając w ten sposób Maciejowi K. najwyższe stanowisko z mianowania w Centralnym Zarządzie SW, podczas gdy wynikający z przepisów zakres oraz istniejący podział obowiązków w Centralnym Zarządzie nie wymagał powołania kolejnego, czwartego Zastępcy i nie było uzasadnione potrzebami tej Służby, tj. naruszenie art. 64 ust 2 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej i § 2 ust. 1 pkt 6 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 maja 2023 r. w sprawie ustalenia zakresu czynności członków Kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości oraz Dyrektora Generalnego Urzędu,
- zaniechanie wyrażenia pisemnej zgody na przyjęcie Pawła M. do służby w Inspektoracie Wewnętrznym Służby Więziennej na stanowisko dyrektora Biura Analiz, w sytuacji gdy pisemna zgoda Ministra Sprawiedliwości była obowiązkowa w przypadku przyjęcia do służby w Inspektoracie funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby w związku z przejściem na emeryturę tj. naruszenie art. 38 b ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej,
czym działał na szkodę interesu publicznego oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, w szczególności nadając wyższe stopnie oficerskie, gwarantując mianowanie na określone stanowiska oraz uzyskiwanie wyższego wynagrodzenia niż przewidziane obowiązującymi przepisami prawa, tj. czynu z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk.
Z uwagi na chroniący posła Michała Wosia immunitet parlamentarny, wyrażenie zgody przez Sejm na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej za czyn ścigany z oskarżenia publicznego warunkuje możliwość przedstawienia mu zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego we wniosku i wykonania innych czynności procesowych z jego udziałem.
Możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób korzystających z immunitetu parlamentarnego stanowi realizację konstytucyjnej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).